मलामी (कविता)

✍️हेमन्त गिरी

यतिबेला म मरेको छु

मेरो लाश बोकिरहेको मानिस
मेरै तेह्र दिने दाजुभाई हो,
जो मसंग तेह्र वर्ष बोलेन !

अर्को छ
मेरो लाश बोक्न पालो कुरिरहेको
ऊ घर जोडिएको छिमेकी हो
जसको मन मसंग कैलै जोडिन मानेन !

पछाडि छन्
मलाई जलाउने विधिबारे
छलफल गरिरहेका आफन्तहरू
जसले मलाई चलाउने विधिबारे
कहिलै छलफल गरेनन् !

धेरै छन् यो मलामीको भिडमा
जो मौन छन,
कसैले चलन निभाइरहेका छन !
कसैले जलन निभाइरहेका छन् !

कतिले मलामी आउन पाइन
भन्ने सन्देश पठाएका छन् !
ती तिनै हुन्
जो जिऊँदो हुन्जेल आउन नै चाहेनन् !

म सोंचिरहेछु-
लाश बनेपछि यति प्यारो हुने मानिस
सास हुन्जेल किन प्यारो नहुने होला ?!

ऊ..
हस्यांगफस्यांग गर्दै कोही आइपुग्यो
अन्तिमपटक मेरो मुख हेर्न भनी !
सायद त्यो मेरो छोरो हो
जसले तेरो मुख कहिलै हेर्दिन भनी
घर छोडेको थियो !!

लाशले ठुलो कुरो गर्यो
नभन्नुहोला है,,
जिऊँदो हुन्जेल त
कहाँ बोल्न सकिंदो रहेछ र
बेबारिसे मरिन्छ कि भन्ने डरले पनि !
मरियो हजुर शानदार मरियो,
बाँचुन्जेल जसरी बाँचे पनि !

खोई त हजुरको फुलबुट्टे श्रद्धान्जली ?
छुट्नुहोला नि फेरि…!!!